yanaşık düzmecede Charlot

kendi tercihi değildi
burada olmak
olmamışların gri düzeninde
-nice annelere çocukları boğdurulmaktadır-
sümükten gözyaşları hapşırmakta
apoletli soytarılar
yeşil iki yüzlü
kutsanmış
yalan çalar bir yeminle
sadece
ay sonunu beklemektedir
doğduğu yere
kalmamıştır
-bir metelik boyu saygısı-
karavanadan karnı doyurmaktan
içi kalmamıştır
-geçmiş-
ama pişkindir
geğirmektedir
insan yoktur
sadece
emir eri
her gün yalandan yağlanan
yanaşık düzmecede
bir Charlot vardır
jilet kaydını asar yüzüne
apoletli soytarıların
analarına
Charlot
can yağmurları
boşaltmaktadır
-gevşemiştir-
içtima vakti
kara bulut gibi
çökse de üstüne
kepi belinde
yedisinden yetmişine
saygı
sayıklamaktadır
şafak
güneşin doğuşu
-değildir-
yanıltıcı bir seraptır
her sabah
içi boş
beyinlerden yankılanan
teneke sesleri
ölüm naraları
nesebi
gayrisahihlere
inat Charlot’ya
güneyde hayat vermiş
– ve bu iş bitmişir-

İmdat DEMİR

Paylaş: